nederlands
spacer
english
spcaer
deutch
spacer
francais
welcome to stichting mali
welcome to stichting mali
welcome to stichting mali
history
objectives
methods
projects
funding
network
news
contact
medical
school
others
solisa
image news
section news

Maandag 3 Mei 2004

Door de 2 uur tijdsverschil word ik al om 5.30 uur wakker en heb dus alle tijd het programma bij te stellen en alle meegebrachte hulpgoederen en cadeautjes te sorteren.

Om 7.30 word ik gebeld, dat Diallo, onze arts in spé, beneden staat. Bij het ontbijt vertelt hij ons ook een module infectieziektes erbij genomen te hebben, waardoor hij nu pas in juni klaar zal zijn. Hij kende Marlies nog uit Amsterdam en zo werd het een vrolijk gebeuren. Diallo, 36 jaar oud, werkt nu al 3 dagen per week in het Institut Marchaux voor lepralijders en is voor ons een Godsgeschenk.

Ons eerste doel vandaag is het hooggelegen en moeilijk bereikbare N’Tanfara, waar de directeur van de school een reprimande wacht. Hier zijn de bureaus van de onderwijzers verdwenen, waarvoor wij het hele dorp aansprakelijk zullen stellen.

Zoals steeds is de ontvangst zeer hartelijk en de chief maakt ons duidelijk, dat tijdens zijn ernstige ziekte de zaak een beetje uit de hand gelopen is.

Het centrum zag er goed uit en de nieuwe matrone is een aanwinst. De ontbrekende lampen waren helaas allemaal gisteravond kapot gegaan…

De school leverde een verrassing op: meer meisjes dan jongens in de klassen. De directeur was afwezig, zag de bui zeker al hangen en met de chief wordt afgesproken volgende week een grote vergadering te beleggen onder leiding van onze partner Niakaté.

Intussen is het 41° en wij moeten nog zo veel doen. De berg af gaat een stuk vlotter en na een uur rijden zijn wij in Mamaribougou om onze nieuwe school te bezoeken. Volle klassen, veel meisjes, goede leraren en leraressen en planten en bloemen voor het gebouw! Opgelucht halen wij adem, er valt ook iets mee. De oude school staat nu echt op instorten, met daarin de kleintjes van klas 1-3. Ik maak foto’s van de ruďne en wij moeten hier zo snel als mogelijk ingrijpen.

Wij rijden door naar Djicoroni, waar wij een vergadering met de dorpsoudsten dachten te hebben: niemand, behalve het personeel van ons centrum. Er is een nieuwe matrone, die ook al voor ons gewerkt heeft in N’Tanfara en de steeds dikker en luier wordende pharmacien. Over de problemen in het centrum volgen pittige gesprekken. De thermometer stijgt, de stemming daalt en ik ben maar als troost mijn lepravrienden gaan opzoeken. Wij besluiten een tweede bezoek te brengen in de hoop, dat dan wel iedereen aanwezig is en rijden richting hotel.

Uit de douche komt slechts warm water en de Spa is lauw, wat vind ik toch zo leuk aan Mali?

Om 18 uur is Niakaté er weer om budgets en een aanpassing van ons overladen programma door te nemen, zodat wij nog zaken kunnen doen in Djicoroni.

Aansluitend brengt hij mij naar de residentie van onze Ambassadeur, de Heer Buikema, daar ik door hem en zijn vrouw voor een etentje ben uitgenodigd. Omdat ik gevloerd was, zag ik er een beetje tegen op maar zoals dat vaker gaat: het werd een geweldige avond! De charmante gastvrouw stelde mij met haar gevoel voor humor direct op mijn gemak en een breed scala van onderwerpen passeerde de revue. Er werd zo veel gevraagd en gelachen, dat ik het uitstekende diner nauwelijks eer aan kon doen. De Ambassadeur vond mijn plan om Cordaid en ICCO te bezoeken om persoonlijk onze subsidieaanvragen toe te lichten een uitstekend idee en wilde absoluut op de hoogte gehouden worden. Tegen twaalven was ik terug op mijn honk, na een hartelijk afscheid met “tot ziens in september”.

bevel scroll
bevel scroll
scroll up
scroll down
welcome to stichting mali
welcome to stichting mali
welcome to stichting mali
go to nuage interactive