nederlands
spacer
english
spcaer
deutch
spacer
francais
welcome to stichting mali
welcome to stichting mali
welcome to stichting mali
history
objectives
methods
projects
funding
network
news
contact
medical
school
others
solisa
image news
section news

Reis van 6 november tot 12 november 2016

Bestuurslid Hanneke Hoekstra en ondergetekende zullen op deze reis oude projecten bezoeken, een school en een medisch centrum openen, eerste stenen voor een nieuw centrum en een school leggen en dorpen bekijken voor toekomstige investeringen. In onze bagage hebben wij o.a. 500 ballpoints en twee voetballen voor de school, kleding en persoonlijke attenties.

Zondag 6 november

Het kost ons 10 uur om via een overstap in Parijs naar Bamako te komen, wat mij tijd geeft U bij te praten over het afgelopen half jaar. Wij hebben met succes actie gevoerd voor de bouw van een school in Nglégnèlé en een medisch centrum in Kinsika, zodat onze partner Solisa met zijn werklui voor zover het regenseizoen het toeliet zijn handen vol heeft gehad. Verder zijn wij een actie gestart voor een medisch centrum in Sirakoro, waarop al een paar stichtingen gunstig hebben gereageerd. Voorts heeft mijn presentatie bij de AFAS International Challenger Award met 9 deelnemers erin geresulteerd, dat wij met een hoofdprijs naar huis zijn gegaan: wij kregen ? 43.630,--, goed voor een compleet medisch centrum en wij zullen tijdens deze reis het gelukkige dorp bezoeken, waar dit centrum wordt gebouwd. Verder zijn de berichten uit Mali niet onverdeeld gunstig: te weinig regen, veel meer overvallen en berovingen en onze partner Niakaté van de O.N.G. SOLISA krijgt veel meer hulpaanvragen dan normaal.

Bij aankomst om 21.30 uur in Bamako is het nog 29 graden en onze partner Niakaté haalt ons af. Op weg naar ons hotel horen wij, dat ook in een deel van onze regio's de oogst is mislukt door het plotselinge uitblijven van regen, terwijl het elders nog fors regent wat zeer ongebruikelijk is. De situatie in de stad is grimmiger geworden na de vele aanslagen en ook ons hotel is een fort geworden: de oprit en de kleine tuinen ervoor zijn nu ommuurd en men moet langs een stalen deur, met daarachter een elecronisch poortje voor algehele controle.

Maandag 7 november

De moskee bij het hotel begint al om 4.30 uur met haar eerste oproep tot gebed, waardoor het al vroeg is gedaan met de nachtrust. Bij het ontbijt bleken er nog steeds vele militairen in ons hotel gestationeerd te zijn, maar of dat onze veiligheid ten goede komt is discutabel. Onze eerste dag voert ons naar Dibaro, een tocht van 110 km die ons 3 uur kost dank zij de zeer slechte wegen. De drukke stad uitkomen is een crime en daarna volgt de tocht naar de districthoofdstad Koulikoro over een asfaltweg vol gaten, die nu door de Chinezen verbreed en gerepareerd wordt. Onze tocht voert ons langs de overvolle Niger, waar zelfs bomen in het water staan. In Dibaro hebben wij een jaar geleden een school geopend die wij nu willen controleren. Als wij ons doel eindelijk bereiken zijn de kinderen al naar huis voor de lunch en treffen wij er slechts de 6 onderwijzers plus de vertegenwoordiger van de dorpschef aan: een enthoiusiaste groep mensen die ons hartelijk ontvangen. Men blijkt 301 leerlingen te hebben, met weer een groot aantal meisjes! Alles liep eigenlijk naar wens, alleen betaalde de staat niet alle salarissen en wilde men van ons hulp. Dit verzoek hebben wij uit principe afgewezen: het is een publieke school en de staat doet al weinig of niets en moet hierin haar verantwoordelijk accepteren. Ook een ommuring van de scholen wijzen wij af omdat een dergelijk hoge investering niet lonend is. Daar 20 november nieuwe burgemeesters worden gekozen en de kandidaten stemmen proberen te werven met stukjes zeep, zakjes suiker e.d. raden wij de mensen aan een burgemeester voor hun karretje te spannen in ruil voor hun steun. Daar ook hier de oogst gedeeltelijk mislukt was kon men profijt trekken van de door ons geschonken graanbank. De goed georganiseerde mensen hadden al een datum voor aankoop van nieuw graan voor deze bank vastgesteld, precies zoals wij dat graag zien. Om hen wat te helpen met hun arme grond hebben wij hen voor maart 2017 kunstmest toegezegd, waarvan vooral de mais- en sesamteelt profiteert. Ook in deze regio waren er onlangs gewapende overvallen, werd een bank beroofd en afgebrand, een gevangenis bestormd om de delinquenten te bevrijden etc. wat onze mensen erg onzeker maakt. Wij inspecteren onze school, die er goed onderhouden uitziet en er zijn verder geen problemen. Intussen is het 37 graden en wij moeten nog de lange weg terugrijden, compleet met het spitsuur in Bamako, dus nemen wij afscheid. Onderweg komt de politiek weer ter sprake en het tegenvallende beleid van de president I.B. Keita, zijn vrouw en zijn zoon, de corrupte rechters en advocaten en wij konden slechts meelij hebben met de arme bevolking. Dat het buitenland deze regering steunt zonder dat er projectmatig en dus controleerbaar gewerkt wordt is ons dan ook een raadsel. Men maakt zich op deze wijze mede schuldig aan de corruptie. Het is een illusie dat wij deze praktijken kunnen bestrijden (onze regering stelde hiervoor geld beschikbaar!), maar wij kunnen wel de duistere praktijken omzeilen.

Dinsdag 8 november

Na een lange nachtrust en een stevig ontbijt gaan wij op pad richting Senegal om in de buurt van het ons bekende Warala een nieuw dorp te bezoeken. Het verkeer is weer chaotisch, waardoor het ons een uur kost om in Kambila te komen. Hier bekijken wij de gang van zaken in onze technische school, waar men intussen voor de 5 ateliers metalen roldeuren heeft geplaatst. Het Ministerie van Onderwijs heeft de school bezocht, was onder de indruk en beloofde zich constructiever op te stellen. Hierdoor kunnen volgende maand eindelijk de lessen beginnen, zo Allah het wil. Ondanks het feit, dat al twee jaar geleden betaald werd voor aansluiting op het electriciteitsnet was er nog niets gebeurd en onze partner laat nu voorlopig zonnepanelen plaatsen. Door een groen heuvellandschap rijden wij nog een uur over asfalt vol gaten om daarna in een dorp een gids op te pikken die ons via zand- en rotsweggetjes naar Kéna brengt, ons doel voor vandaag. Onder de bomen bij het schoolplein wachten ons het dorpsbestuur, leraren, vrouwen en kinderen op, terwijl elders op het plein eten wordt gekookt voor de kinderen. Het blijkt dat PAM het dorp van gierst voorziet waarvan de vrouwen bij toerbeurt een warme maaltijd maken. Onder de bomen wachten steeds 10 jongens in een kring zittend op de schalen, wat een organisatie! Dit grote dorp met 5 direct betrokken omliggende dorpen telt 4.000 inwoners, waarvan een groot gedeelte kinderen zijn. De aanwezige school was 7 jaar geleden door WorldVision gebouwd en barste uit zijn voegen: 297 leerlingen, 6 klassen en maar 3 lokalen. Men moest daarom 1 klas in een lemen annex met strodak onderbrengen en vraagt ons hulp voor een tweede school. Voor de 1ste school moest men zelf aan WorldVision-Oxfam ca. 5.000 euro bijdragen, wat de mensen na al de slechte oogsten onmogelijk nog eens kunnen opbrengen. Qatar had om welke reden dan ook een medisch centrum gefinancierd, dus daar hoefden wij ons geen zorgen over te maken. De toespraken van de sympathieke bevolking plus de goede organisatie van het dorp trokken ons al snel over de streep: hier bouwen wij onze 40ste school Na een inspectie van de oude school en de annex, de waterput en het kantoor van de directeur bespreken wij met het dorpsbestuur onze voorwaarden, bekijken wij de beschikbare grond en maken een afspraak voor een follow-up door onze partner. Het is intussen weer 38 graden en wij zijn moe. Na een snelle hap uit een teiltje met bruine bonen met saus aanvaarden wij de terugtocht van 3 uur met een tevreden gevoel: wat een prettig dorp en wat fijn, dat wij hier kunnen helpen. Voor de financiering moet nog wel worden gezorgd.. De 2 geschonken kippen achter in de auto hadden het minder naar hun zin!

Woensdag 9 november

6 uur opstaan, 7 uur ontbijt, 7.45 uur vertrek.

Vandaag moeten wij naar het moeilijk te bereiken Kinsika om het nieuwe medische centrum te openen, een tocht van weer 2 ½ uur , een uur over goed asfalt en de rest door kuilen, over rotsblokken e.d., niet te beschrijven. Ter plaatse worden wij door schietende jagers begroet en aan het begin van het dorp staan klappende kinderen met spandoeken, krijgen wij bakjes met alle producten van de regio: uien, gierst, katoen, mais en kleine paprika's. Een maskerdanser doet in de rode stofwolken zijn best om ons naar het feestterrein te begeleiden en verder schudden wij ontelbare handen en is het een kabaal van jewelste. Rond het nieuwe centrum had men onder tentzeilen alle banken uit de scholen geplaatst, bezet door honderden vrouwen en kinderen, met een aparte tent met stoelen voor de mannen en de eregasten. Wij worden begroet door de dorpschef, de gedelegeerde uit het parlement, de chef-arts van de regio, comités van de scholen en het centrum, te veel om op te noemen. Er staat een stevig briesje, dat de hitte wat draaglijker maakt en wij komen weer een beetje bij van de verschrikkelijke reis. Daar er veel sprekers zijn begint men al snel met de toespraken. Tot ons vermaak werd onze partner Niakaté steeds als directeur van Solisa omschreven en werd ik tot directeur-generaal gebombardeerd, wat wij deze dag maar zo gelaten hebben. Vooral de chef-arts, opgeleid in Europa, waar hij ook jaren gewerkt heeft, sprak uitstekend en wist het belang van dit centrum met apotheek treffend te verwoorden. Iedereen sprak Bambara, met korte vertalingen voor ons, en alleen ik had een Franse speech. Daardoor duurden de dankbetuiging en complimenten ruim 2 uur, waarna de cadeaux kwamenwij kregen een os en de andere eregasten een schaap. Men was praktisch geweest en had de os al voor het feest geslacht en bereid, wetend dat Air France hem toch niet als bagage zou accepteren. En zoals steeds op dit soort feesten moest iedereen met iedereen zaakjes regelen, waarbij ook de omliggende dorpen zich niet onbetuigd lieten. Het medische centrum zag er prachtig uit, zo ook het onderkomen voor de gediplomeerde vroedvrouw en de latrines. Ook de verlichting en de ijskast werkten naar behoren. De apotheek kreeg extra aandacht van de chef-arts, die in zijn toespraak al gezinspeeld had op de nepmedicijnen, die op de markt worden verkocht. Aansluitend hebben wij de 100 meter diepe waterput met handpomp ingewijd, die heel praktisch ´s avonds wordt vergrendeld om te voorkomen dat voorbij trekkende mensen van de Peulstam hun kuddes daar laten drinken. Ongelooflijk dat onze kleine organisatie dit jaar 90.000 euro in dit dorp heeft kunnen investeren en het is nu aan de bevolking om van het één en ander een succes te maken. Op de terugweg was Trump natuurlijk weer het onderwerp van gesprek, omdat wij nog in shock verkeerden over wat wij ´s morgens op de televisie hadden gezien. Wat gebeurt er met de rechterlijke macht, welke vooruitgang wordt weer teruggedraaid... Een lekke band maakte de stemming er niet beter op en terug in het hotel hadden wij daarom een extra koud biertje nodig om weer mens te worden.

Donderdag 10 november

Vandaag wacht ons weer een 3 uur durende rit: Sirakoro is aan de beurt. Onderweg pikken wij een agent van Solisa op, die thuis is in de regio om ons de weg te wijzen. Onze eerste stop is in Tioribougou om met de regionale burgemeester kennis te maken, want wij hadden nog geen project in zijn gebied. Het bleek een sympathieke en betrokken man te zijn, die ondanks zijn verkiezingscampagne onmiddellijk tijd voor ons vrij maakte. Papieren voor ons nieuwe project werden getekend en aansluitend reed hij met ons mee naar ons nieuwe dorp Sirakoro. Ter plaatse wachtte ons een erehaag van klappende en "Solisa" roepende kinderen , dansende mannen en vrouwen en een publiek van zeker 700 mensen . Het dorpsbestuur, representanten van omliggende dorpen en het comité van de vrouwen heetten ons welkom, waarna de burgemeester in een lange toespraak de bevolking van het belang van het medische centrum dat wij hier gaan bouwen uitlegde en hun verantwoordelijkheid om dit tot een succes te maken. Onze partner verklaarde onze voorwaarden, legde de procedure uit, waarna de dankbare vrouwen aan het woord kwamen. De burgemeester en ik legden de eerste steen op het bouwterrein, waarna ik met de presidente van de vrouwen er nog één metselde. Dit wordt ons 28ste medische centrum! Voor de school werd door de vrouwen het middagmaal voor de kinderen bereid en ook wij kregen een teiltje, met daarin alleen maar witte rijst, geen saus, geen groentes. Hierop ontplofte Niakaté waarna hij het belang van groentes voor de kinderen méér dan duidelijk maakte en de terugreis aankondigde. Onderweg naar Bamako zagen wij toevallig de burgemeester van de regio Warala op campagne, dus moesten er handen worden geschud en het laatste nieuws worden uitgewisseld. Daarna hebben wij nog in Kodian gestopt om onze school te bekijken. De kinderen waren al naar huis maar de klassen zagen er goed uit en de enthousiaste directeur was blij om ons te zien. Als wij eindelijk moe in ons hotel komen krijgen wij een klap in ons gezicht: er is geen bier! Na een opknapbeurt moeten wij dus met een taxi op stap voor een dorstlesser en iets te eten, want het "restaurant" had van de hele kaart maar 2 gangen voorradig.

Vrijdag 11 november

Omdat er nog allerlei administratieve zaken moesten worden geregeld en wij daar morgen absoluut geen tijd voor hebben, is voor vandaag een kalmer programma georganiseerd. Djicoroni is het eerst aan de beurt, waar wij ons medisch centrum, dat wij speciaal voor de lepralijders hebben gebouwd, moeten inspecteren. U herinnert zich misschien, dat zich pal achter het centrum een getto bevindt, compleet met omheining, waar een restant ernstig gehandicapten op hun einde wachten. Gestigmatiseerd door de maatschappij, zelfs door hun familie aan hun lot overgelaten, zijn zij op de gratis verzorging door ons centrum aangewezen en wij voorzien hen regelmatig van nieuw bamboemeubilair en matrassen. De vergroeiingen zijn verschrikkelijk en enkelen zijn ook blind geworden, maar zij herkennen ons aan de stem en zijn blij. Ontroerend. De stichting Follereau, die zich vroeger om hen bekommerde, is wegens malversaties opgeheven en men is nu op ons aangewezen, daar de staat ook hier niets doet. Ons centrum uit 2004 is sinds een paar jaar op veler verzoek ook beschikbaar voor bevallingen e.d. en dank zij onze uitstekende chef loopt het centrum zo goed, dat men extra personeel heeft moeten aannemen. De uitbreiding van Bamako heeft het gebouw volkomen ingesloten en de patiënten komen van heinde en verre. Bij inspectie van het gebouw word ik razend, zowel op onze partner als op het personeel. Alles is vies en vuil, overal staan dozen met oude naalden en verbandmiddelen en ik zag zelfs afgedankte matrassen. Absoluut onacceptabel en ik heb een stevige aanvaring met onze partner die voorgaf hier regelmatig te komen. Men moet de troep onmiddellijk opruimen, het terrein rondom het centrum schoon maken en ik wil een budget voor het opnieuw opschilderen van de binnenkant plus reparatie van de plafondplaten. Verder moeten er nieuwe matrassen komen. Een medisch centrum moet smetvrij zijn en in maart 2017 zullen wij dit opnieuw controleren.

De volgende stop is Samaniana, waar wij ook een medisch centrum hebben gebouwd. Hier is de situatie beter, maar de oude vroedvrouw verricht hier nog steeds de bevallingen in een annex, waarvoor zij het bevallingsbed uit ons centrum heeft gehaald. Zij is niet gediplomeerd, wat wij niet accepteren maar alle protesten helpen niet in dit dwarse dorp, omdat de vrouw door de burgemeester gedekt wordt, letterlijk en figuurlijk. Men lapt alle gemaakte afspraken aan zijn laars en wij staan machteloos want ook de overkoepelende chef-arts weigert in te grijpen. Daar onze partner de opening van morgen nog verder moet voorbereiden rijden wij terug naar ons hotel en trakteren ons op een etentje bij de uitstekende Thai, waar zelfs Kon. Maxima heeft gegeten, als beloning voor onze volharding deze week.

Zaterdag 12 november

Omdat er vandaag op 2 uur rijden van Bamako weer een opening plaats vindt moeten wij weer vroeg uit de veren. Enigszins sponzig van de wijn en calvados van gisteravond rijden wij naar Nglénglé om onze nieuwe school te openen. Dit grote dorp ligt idyllisch aan de Niger, met tuinen aan het water en veel vee. Verder leeft men van de gierstteelt en de visvangst. Ook hier staat een erehaag van klappende kinderen en het dorpsbestuur op ons te wachten en op het feestterrein zitten ruim 1000 mensen , terwijl er loeiharde discomuziek uit de luidsprekers komt, waarop vrolijk wordt gedanst. Na de eerste toespraken wordt een pauze ingelast voor trommelmuziek en een schelle zangeres, terwijl dansers met grote masker dolle capriolen uithalen. Ondertussen komen er nog steeds gasten aan: van de prefectuur en de academie pédagogique, burgemeesters van andere regio's, wat een enorme opkomst. In alle toespraken wordt het enorme belang van deze nieuwe school voor de hele omgeving beklemtoond, een school die men al 12 jaar geleden had aangevraagd. Hetzelfde geldt voor een medisch centrum: er is geen medisch hulp in de wijde omgeving en bevallingen op een ezelskar of op een bootje op weg naar de overkant zijn geen uitzonderingen. Daar ik van AFAS Foundation geld voor een centrum had gekregen spreek ik met onze partner of dat dit ook hier komt en dat hij dat als grote verrassing moest aankondigen. U had het gejuich en gejoel uit die duizend kelen moeten horen, ontroerend. Wij hadden ballpoints, voetballen, krijtjes en een kalender bij ons, terwijl Niakaté daar een stapel schriften bij deed: een vrolijke cadeau-tafel. De inspectie van onderwijs zegde een extra leraar op staatskosten toe, zodat men nu 4 onderwijzers voor 6 klassen heeft, gebruikelijk in Mali. Ik open met de burgemeester de school en wij bewonderen de klassen met verlichting, het kantoor van de directeur en tenslotte de graanbank met 3 ton gierst die wij voor moeilijke tijden geschonken hadden. Na nog meer dankbetuigingen werd uit teiltjes slappe friet, spaghetti en kip gegeten en zagen onze nieuwe lokalen er al gauw als een slagveld uit. Wij kregen een ram cadeau, die gelukkig met een andere auto naar Bamako ging en moesten toen geforceerd afscheid nemen: Hanneke en ik moesten na een bad en het pakken van de koffers aan de terugreis van vanavond denken en wij hebben ook nog een eindbespreking met Niakaté voor de boeg.

Het was deze week door de 5 à 6 uur per dag in de landrover best een vermoeiende reis, al maakten onze successen veel goed. De volgende reis vindt in maart 2017 plaats, maar eerst moeten er acties ondernomen worden om alle nieuwe projecten gefinancierd te krijgen. Rest mij om mijn vrolijke, trouwe bliksemafleider Hanneke hartelijk te danken voor haar ondersteuning.

Henk Italiaander , voorzitter.

bevel scroll
bevel scroll
scroll up
scroll down
welcome to stichting mali
welcome to stichting mali
welcome to stichting mali
go to nuage interactive